بخارای من ایل من

کوچی انصاری

بشنوازمن کودک من
ساعت ۱:٤٦ ‎ب.ظ روز شنبه ۱ اردیبهشت ۱۳۸٦  

سلام

من ازاون سری آدمهایی م که مدام درس ومشق گذشته رو مرورمیکنم

همش هم توزندگی بکار میبرم مثلایادگرفتم مثل اون مرغابی ها ولاکپشت

وقت پروازحرف نزنم یعنی ناراحت نشم

مثل اون ورپریده کبری تصمیم بگیرم ویا اگه کسی از خرگمشده ش پرسید

هوشیاربازی درنیارم که منو بکشونن پیش حاکم

ازکجادانست؟

حالا دیگه مثل عموحسین خوب میدونم که شاخ گاومو نبرم

همیشه آب آ ب

تمرین میکنم

بازباران باترانه

باگهرهای فراوان

کودکی بودم که بودم بابامن چهل سالمه

ولی نه من واسه بابام همون کودک من هستم

آخ باورکنیداین زمزمه هنوزتوگوشم است پیش چشم مردفردازندگانی

خواه تیره خواه روشن هست زیبا

                            هست زیبا

                                      هست زیبا

من مادری رادیدم که نازا بود ولی برای بچه به دنیا نیامده ش

چه گرم لالایی میگفت اون میگفت

کودک من دنیاارزش ترا ندارددنیا نیا!!!!

راستی راستی چه خوب بعضی ازآدمها باغمهاشون کنارمیان

وچه خوب بودهمه به سهم خودشون به قول حافظ 

رضابه داده بده وازجبین گره بگشا

که برمن وتودراختیارنگشاده است

تاروزی دیگرومطلبی دیگر بدرود دوستان خوبم


کلمات کلیدی: