بخارای من ایل من

کوچی انصاری

خش اندش
ساعت ۱٠:٠٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٧ فروردین ۱۳۸٦  

سلام

ازچه تسوبگم ازپش پنجه ملکی ازتفتونی که تکه تنور شوناپوی ازتکل باربند

ازالک ودولک بچیا

یاد خَشوش ازغوری که طوق شونه زَازفَلزینی که خوده روغنه قوطی چرب

شنکه

بددوره ای انده ببم ماشین وطیاره وکمپیوتروموبایل صنعت فرهنگ چه دردوسرایا

که شسونوردم همه از یکدگه دورآبست دلیا چنه قدیم گرم نی

میادخوده کاکامواوازبدم ته واموده کشک سونده تکه حسی مونخه

یک سیم پیچ بلندگو مواجو بخت برگشته موگت ایدیش تلفن درست کنم

یواشکی چدم دوتاقوطن کبری خالی مواکه دوتاش سوراخ مکه لتی دار کبریت

هم ازتکه قوطنیا موبست ادوجگه سیم موتکه رهروبدم کاکامو تکه اتق روبرو

دست مونا سیم ازه بعد منگت الو صدا اَندای خیلی هم ذوق منکه

یواش یواش ا سیمو درازته وابو هرکدومو آواره یک دیار غربت وابدم

دیگه صدای هیچکه نندای تلفن موبایلم هم تارعنکبوت اشگرته

سی سالی هه کسی زنگش نزته کاش

تلفن کبریتی درست منه کردسوشاید لاقل روزی یکبارقومو خیش یکودوو

منه دی نادنم چقدرمردم ازهم دوروابستت

نادنم چوبوو وچوو واگذشت

شایدهم تقصیر الکساندر گراهامبله

نه بنده خدا چه تقصیری شه اشنگت که دورابشی حالا دوری جی خوش اشه

ولی فکرناکنم اشگتزبه زنگ ا یگدگه مزنه ی

فقط اشگت الو

آقای بل لطفا تشریف بیاورییدبالا

                                                                     

کلمات کلیدی: