بخارای من ایل من

کوچی انصاری

کوچ شبانه
ساعت ۱٢:٤۳ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٤ بهمن ۱۳۸٥  
اسب خود زین کن نگارم، تا زنیم امشب به راهی

تا که در سر فکر کوچ است و گریزی شامگاهی!

تا تبِ کوچی شبانه بر تنِ ما خستگان است

اسب خود زین کن که امشب دور گردیم از نگاهی

آخرین فنجانِ چایِ سردِ باران خورده را ما

گرم نوشیمش سلامت، گرم حتی با گناهی!!

در شبِ سردِ خزانی، زیر بارانِ شبانی

شک مکن بر کوچِ آنی، چشم و دل هر یک گواهی!

گر که لیلایی کجایی، تا کُند مجنون گدایی؟

گر ذلیخایی ندانی، یوسفت مانده به چاهی؟!

زین کن اسبت را نگارم، یار دیرینم نگارم!

وقتِ کوچ است و عبور از کوچه‌های بی‌گناهی!!

وقت پرواز است و کوچی همره مرغی هوایی!

وقت رفتن سوی دریا، غوطه‌ور گشتن چو ماهی!

وقت دل کندن ز تخت و تاجِ شاهی، پادشاهی!!

وقتِ خفتن بر زمین و آسمان چون سرپناهی!

چشم«فانی» خیره بر ره، بر دلش شوری ز کوچی

اسب خود زین کن نگارم، تا نگشته صبحگاهی!!

(ب.ا.فانی)

شایدیادش رفته اجازه بده بمن چه!!!!

این شعرازوبلاگ دوستان کش رفتیم اجازه گرفتم


کلمات کلیدی: